HISTORIA ARMII KRAJOWEJ

Podstawowe informacje o Armii Krajowej

Tryb NAUKA

Autor: Marek Cieciura


Nie jest narzucony czas na wypełnienie luk - wyświetlany zegar pozwala zorientować się w upływającym czasie. Dla sprawdzenie poprawności wypełnienia luk można dowolnym momencie kliknąć w przycisk SPRAWDŹ.
   żydowskiej      169      316      Anglii      Burza      Chłopskie      Cichociemni      Drugi      Duszpasterska      dwustu      dziesięć      Główna      Kobiet      Kontrwywiadu      Narodowe      Odtwarzania      pancerny      pięciu      Podchorążych      Podziemne      Rosjanie      sabotażowo      samodzielnych      samoobronie      Sanitarnej      SOE      szósty      Szeregi      szesnaście      trzy   
Polskie Państwo to tajne struktury państwa polskiego, funkcjonujące w czasie II wojny światowej - obejmująca swym działaniem wszystkie ziemie polskie i posiadająca z czasem wszystkie struktury władz Polski przedwojennej. Wobec całkowitego zawłaszczenia przez okupantów legalnej prasy polskiej i obrócenia jej przeciwko narodowi polskiemu, stało się konieczne uruchomienie wydawnictw konspiracyjnych – w sumie było wydawanych około (słownie) pięćdziesięciu pism prasy konspiracyjnej.
Organem dowodzenia AK była Komenda , która składała się z siedmiu oddziałów: Organizacyjnego, Informacyjno-Wywiadowczego, Operacyjno-Szkoleniowego, Kwatermistrzostwa, Łączności, Biura Informacji i Propagandy oraz Biura Finansowego. Na początku 1944 Komendzie Głównej AK podlegały 4 obszary (białostocki, lwowski, zachodni i warszawski) i 8 okręgów (Warszawa-Miasto, Kielce, Łódź, Kraków, Śląsk, Lublin, Wilno i Wołyń). Działalnością wywiadu i kontrwywiadu AK kierował Oddział (słownie) Komendy Głównej SZP-ZWZ-AK, Pion Wywiadu dysponował siatkami agentów, Pion był odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa funkcjonującej w podziemiu własnej organizacji wojskowej.
Spośród wszystkich okupowanych krajów w okresie II wojny światowej, w których zorganizowany ruch oporu walczył z okupantem, tylko w okupowanej Polsce prowadzono szkolenie oficerów w tajnych Szkołach . Wśród ok. 380 tys. zaprzysiężonych żołnierzy AK w lecie 1944 było ok. 10,8 tys. oficerów. Kobiety stanowiły około % (słownie) stanów osobowych AK, Prezydent RP dekretem z 27 października 1943 uznał, iż „żołnierze kobiety mają te same obowiązki i prawa, co żołnierze mężczyźni”. Broń Armii Krajowej pochodziła z (słownie) źródeł, m.in. z konspiracyjnej produkcji oraz ze zrzutów spadochronowych. Najwięcej osób walczących po stronie polskiej było narodowości , mogło ich być nawet 2 tys. – żołnierzy rozdrobnionych w oddziałach AK, AL, PAL; drugi naród w kolejności pod względem ilości walczących w Powstaniu Warszawskim to .
Na czele służby zdrowia AK stało Szefostwo Służby , które podlegało Kwatermistrzowi Komendy Głównej. W Armii Krajowej istniała też Wojskowa Służba , jej głównym pionem był pion sanitarny. W połowie 1941 Komendant Główny AK, gen. Stefan Rowecki „Grot”, w porozumieniu z biskupem polowym gen. Józefem Gawliną, powołał na Naczelnego Kapelana AK ks. płk. Tadeusza Joachimowskiego, któremu podlegała cała Służba AK.
Szare to kryptonim konspiracyjny Organizacji Harcerzy ZHP, Organizacja współpracowała z Delegaturą Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na Kraj oraz Komendą Główną AK.
Bataliony (BCh) to konspiracyjna organizacja zbrojna polskiego ruchu ludowego licząca około (liczba) tys. ludzi, działająca w czasie II wojny światowej na terenie Generalnego Gubernatorstwa i w Wielkopolsce, po AK była to największa formacja zbrojna podczas okupacji. Siły Zbrojne (NSZ) to konspiracyjna organizacja wojskowa obozu narodowego działająca podczas II wojny światowej i w okresie powojennym, była to trzecia największa formacja polityczno-wojskowa.
Pod koniec czerwca 1940 Sztab Naczelnego Wodza powołał Oddział (słownie) mający za zadanie przeszkolenie i przerzut żołnierzy do okupowanej Polski., w lipcu tego roku Oddział wszedł do struktur właśnie powstałej brytyjskiej organizacji dywersyjnej . W latach 1941-44 przerzucono do kraju do kraju samolotami z , a później z Włoch (liczba) spadochroniarzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie – żołnierzy AK (wśród nich tylko jedna kobieta) – ich późniejsza nazwa to „”.
Z planowanym powstaniem powszechnym wiązał się Plan Sił Zbrojnych (OSZ) polegający na odtwarzaniu struktur Wojska Polskiego sprzed 1939 - w pierwszej kolejności w Obszarach i Okręgach AK na terenie bazy powstańczej planowano odtworzyć (słownie) dywizji piechoty, (słownie) brygady kawalerii oraz 1 brygadę pancerno-motorową. Dowództwo AK przewidywało, że po wybuchu powszechnego powstania oddziałom AK uda się zdobyć niemiecki sprzęt i użyć go w walce - stąd w konspiracji prowadzono szkolenie kierowców i mechaników oraz opracowano dokładne instrukcje obsługi pojazdów, sformowano też zalążki przyszłych oddziałów pancernych.
Akcja „” to operacja wojskowa przeprowadzona przez oddziały AK przeciwko wojskom niemieckim w końcowej fazie okupacji niemieckiej, bezpośrednio przed wkroczeniem Armii Czerwonej, prowadzona w granicach II Rzeczypospolitej. AK realizowała szeroko zakrojoną akcję -dywersyjną obejmującą wszelkie działania skierowane przeciwko okupantom, które nie były bezpośrednio związane z przygotowaniami do powstania. AK uczestniczyła w polskiej na Wołyniu, która miała na celu zapewnić obronę przed masowymi mordami Polaków przez ukraińskich nacjonalistów (ataki wyprzedzające, szkolenia, przychodzenie z odsieczą).