Adam Rzeszotarski

Rzeszotarski

Adam Rzeszotarski, kpt/mjr, „ Junosza”, „ Sum”, „ Żmija” ( ur. 6 II 1903 w m. Rataje k/ Kutna, zm. 13 IV 1971 w Ciechanowie, pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kw. 28 A-13- 16); s. Bronisława i Melanii z d. Żeromskiej.

Okres przed 2 wojną światową

Wychował się w rodzinie ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych. Dziadkowie ze strony ojca zostali wywłaszczeni za udział w Powstaniu Styczniowym. Ojciec Adama utrzymywał rodzinę pracując w majątkach ziemskich.

Po wybuchu I wojny światowej jak tysiące Polaków został ewakuowany wraz z rodziną w głąb Rosji. Rzeszotarscy zatrzymali się w Petersburgu gdzie Adam uczęszczał go gimnazjum, tam po praz pierwszy zetknął się ze skautingiem. Wiosną 1918 powrócił do Warszawy kontynuując naukę w gimnazjum Konopczyńskiego.

W XI 1918 już jak harcerz brał udział w akcji rozbrajania Niemców. W 1924 ukończył Gimnazjum im. Zygmunta Krasińskiego. Wcześniej wraz z rodziną, ze względu na pracę ojca w majątku na terenie pow. mławskiego, przeniósł się do Ciechanowa.

W okresie od IX 1924 do XI 1925 odbył służbę wojskową na kursie unitarnym Szkoły Podchorążych Piechoty, później skierowany na praktykę do 11 Pułku Ułanów Legionowych w Ciechanowie. Szkołę Oficerów Kawalerii w Grudziądzu ukończył w 1927 awansując do stopnia podporucznika.

W 11 Pułku Ułanów Legionowych służył do 1939 na stanowiskach: d-cy plutonu ckm, plutonu łączności, z-cy d-cy szwadronu, adiutanta pułku. Awansowany do stopnia porucznika w 1929, rotmistrza w 1938, jednocześnie obejmując stanowisko oficera mobilizacyjnego pułku.

Został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej, ale nauki w niej nie rozpoczął, podobnie nie objął stanowiska w Adiutanturze Naczelnego Wodza 1 IX 1939.

Okres 2 wojny światowej i konspiracji

Od X 1939 w konspiracji. Od VI 1941 był komendantem 2 Rejonu ( Marymont) I Obwodu- Żoliborz ZWZ- AK, równolegle dowodził w konspiracji 11 Pułkiem Ułanów jak również był komendantem jednego z czterech oddziałów konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Piechoty. Awansowany do stopnia majora w V 1944.

W czasie Powstania Warszawskiego dowodził żoliborskim Zgrupowaniem „Żmija”, składającym się z plutonów 224, 225, 254, 257, 244. Zgrupowanie walczyło na Marymoncie, na osiedlu Zdobycz Robotnicza, poszczególne oddziały na terenie Puszczy Kampinoskiej, pod Zaborówkiem, Truskawką, o Dworzec Gdański, broniły Marymontu, Fortów, warsztatów Opla i Straży Ogniowej. Straty Zgrupowania „ Żmija” były bardzo duże. Poległo 60 % stanu osobowego Zgrupowania.

Po upadku Marymontu 14 IX Niemcy zamordowali jego matkę, żonę i 14 letniego syna. Rzeszotarski złożył dymisję ze stanowiska d-cy Zgrupowania „ Żmija”, ale po kilku dniach powtórnie przyjął obowiązki d-cy. Po upadku Powstania trafił do stalagów XI A Altengrabow, X B Sandostel i Oflagu X C w Lubece.

Okres po 2 wojnie światowej

Po uwolnieniu z obozu 5 VIII 1945 służył w 6 Pułku Pancernym „ Dzieci Lwowskich” 2 Korpusu Polskiego. W VI 1947 powrócił do Polski z zamiarem kontynuowania służby w wojsku, w którym już miejsca dla niego w warunkach powojennych nie było. Został zatrudniony jako kierownik w przedsiębiorstwie transportowym w Warszawie, a następnie w Ciechanowie. Początkowo inwigilowany, a następnie uwięziony przez UB pod zarzutem niedoboru finansowego. Po opuszczeniu więzienia, uniewinniony przez sąd, pracował na bardzo podrzędnych stanowiskach. Od 1961 na rencie. Zmarł w Ciechanowie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Odznaczenia

Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Partyzancki, Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami.

Kliknąć dla wyświetlenia mapy
Trasa na urządzeniu mobilnym pokazuje drogę od aktualnego położenia do miejsca pamięci - ...............

Zezwolenie na umieszczenie tabliczki

•  Czy wiesz, że ...