Alojzy Horak

Alojzy Horak

Horak Alojzy przybrane nazwiska Dietrych, Justyn Małecki „ Majewski”, ps. Witold Młot, Nestorowicz, Neuman, pułkownik WP ( ur. 10 VIII 1891 w Krakowie, zm. 12 II 1943 w Lasach Chojnowskich pod Stefanowem, ekshumowany i uroczyście pochowany 20 VII 1946 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kw. A-6, rząd 6 prawa strona, grób 1); s. Alojzego i Marii z d. Nesterowicz.

Okres przed II wojną światową

Świadectwo dojrzałości otrzymał we Lwowie w 1909 i rozpoczął studia geograficzne i historyczne na Wydziale Filozoficznym UJK. Od maja 1909 działał w Polskim Związku Wojskowym, a od 1911 w jawnych Polskich Drużynach Strzeleckich. Ukończył Szkołę Oficerską i otrzymał tytuł podchorążego. Od lutego 1913 był członkiem Sztabu Naczelnego PDS. Od IX 1914 w armii austriackiej. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych od II 1915 d-ca plutonu w 16 Pułku Strzelców. Ciężko ranny maju 1915 przez wiele miesięcy leczył się w szpitalu w Krakowie. W czerwcu 1918 odkomenderowany do jednostek tyłowych wojsk austriackich na Ukrainie. W WP od listopada 1918, początkowo jako d-ca plutonu karabinów maszynowych 5 Pułku Piechoty Legionów brał udział w walkach o Lwów. Od grudnia 1918 d-ca kompanii km 5 Pułku Piechoty Leg. W marcu 1919 objął stanowisko referenta a później szefa I Oddziału Organizacyjno- Mobilizacyjnego DOG w Warszawie. Od maja 1921 szef I Oddziału Naczelnej Komendy Wojsk Powstańczych w czasie III Powstania Śląskiego. Do maja 1935 pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji w sztabach i jednostkach Wojska Polskiego. W latach 1922- 1924 ukończył Wyższą Szkołę Wojskową. Od X 1924 kierownik referatu org. Oddz. V Sztabu Generalnego WP, od II 1926 szef sztabu 4 DP, następnie od VI 1927 szef Oddziału Ogólnego w sztabie DOK w Brześciu i II oficer w sztabie we Lwowie. Od XII 1929 w Ministerstwie spraw Wojskowych, a od 1933 d-ca 73 Pułku Piechoty. W maju 1935 przeniesiony w stan spoczynku, został z-cą szefa WBH.

Okres II wojny światowej

W kampanii wrześniowej 1939 od 12 IX szef sztabu obrony twierdzy w Brześciu, następnie d-ca Grupy „ Brześć”, która 3 X 1939 złożyła broń Armią Czerwoną. Zbiegł z miejsca internowania i zamieszkał przy ul. Chmielnej 27. W konspiracji od X 1939, d-ca powiatu warszawskiego SZP. Od wiosny 1940 komendant Okręgu Warszawa- Województwo ZWZ w stopniu podpułkownika dypl. 1 VII 1940 awansowany do stopnia pułkownika. Inicjator powstania pism konspiracyjnych „ Tygodnik Informacyjny”, „ Nowa Armia Nowej Polski”. 1 XII 1941 odwołany ze stanowiska komendanta Okręgu Warszawa – Województwo, przeniesiony do WBH. Od VIII 1942 szef Wydziału Wyszkolenia Oddziału III ( szkolenie) Batalionów Chłopskich, proponowany na stanowisko d-cy BCh. Aresztowany 10 XI 1942 na ul. Żurawiej. Rozstrzelany po ciężkim śledztwie 12 II 1942 w Lasach Chojnowskich.

Odznaczenia i nagrody

  • Śląska Wstęga Waleczności
  • Srebrny Krzyż Zasługi
  • Krzyż Kawalerski Polonia Restituta
  • Krzyż Niepodległości
  • Krzyż Walecznych (trzykrotnie, pośmiertnie)
  • Krzyż Grunwaldu II klasy.

Czy wiesz, że ...