Leopold Okulicki

Leopold Okulicki

Leopold Okulicki, przybrane nazwiska: Jan Mrówka, Johann Muler, ps. „ Kobra”, „ Jan”, „Kula”, „ Leopold Miller”, „ Pan Jan”, „ Sęp”, „ Termit”, „ Niedzwiadek”; generał brygady WP, ( ur. 12 XI 1898 w Bratucicach k/ Okulic, pow. Bochnia, zm. 24 XII 1946 w Moskwie, symboliczna mogiła znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kw – 26 przy pomniku Gloria Victis); s. Błażeja i Anny Korcyl.

Okres przed II wojną światową

Od 1909 uczęszczał do gimnazjum w Bochni. Świadectwo dojrzałości otrzymał jako ekstern w 1919. Na rok przed wybuchem I –szej wojny światowej należał do Związku Strzeleckiego w Bochni, tuż przed jej wybuchem zdał egzamin podoficerski. We wrześniu 1914 został zwolniony ze służby w Legionach Polskich ze względu na zły stan zdrowia. W 1915 ponownie wstąpił do Legionów Polskich i służył w 3 pułku Piechoty II Brygady, awansując do stopnia sierżanta. W 1917 uczęszczał na kurs oficerski w Zegrzu. Po kryzysie przysięgowym z lipca 1917 został wcielony do armii austriackiej. W marcu 1918 ukończył szkołę oficerów rezerwy w Koszycach. W listopadzie 1918 zorganizował w Bochni pluton gimnazjalistów z POW, który wkrótce wszedł w skład 4 Pułku Piechoty Legionów, i wyruszył z nim do walczącego z Ukraińcami Lwowa. Dwukrotnie ranny, dopiero w sierpniu 1919 objął d-ctwo nad kompanią w 4 pp. leg. W 1920 w czerwcu ponownie ranny, powrócił do pułku pełniąc już obowiązki d-cy batalionu. Po ukończeniu w 1925 Wyższej Szkoły Wojskowej w Warszawie został szefem referatu mobilizacyjnego III DOK Grodno. Od 1929 był kierownikiem Okręgowego Urzędu WF i PW. Do wybuchu wojny pełnił funkcje: dowódcy batalionu w 75 Pułku Piechoty, wykładowcy taktyki broni połączonych w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, szefa sztabu 13 DP, szefa Wydziału „ Wschód” w III Oddziale Sztabu Głównego WP, szefa Wydziału Sytuacyjnego i z-ca szefa sztabu III Oddziału Sztabu Naczelnego Wodza.

Okres II wojny światowej

Pozostał w Warszawie po opuszczeniu stolicy przez władze wojskowe 6 IX 1939 uczestniczył w obronie warszawy od 10 IX jako szef sztabu odcinka Warszawa- Zachód. Był jednym z pierwszych zaprzysiężonych oficerów w SZP, objął stanowisko d-cy SZP w Łodzi i województwie łódzkim. 1 VII awansowany do stopnia pułkownika. Zagrożony aresztowaniem został przeniesiony do Warszawy, a następnie mianowany komendantem terenów wschodnich, Obszar nr 2- Białystok i nr 3- Lwów, gdzie został aresztowany przez władze sowieckie 22 I 1941. Osadzony w więzieniu moskiewskim na Łubiance i na Lenortowie. Zwolniony z więzienia 12 VIII 1941, już po podpisaniu układu polsko- sowieckiego Sikorski- Majski z 30 VII 1941, objął stanowisko Szefa Sztabu Armii Polskiej gen. Władysława Andersa. Wiosną 1942 został mianowany d-cą 7 DP. W czerwcu 1943 odwołany do dyspozycji Naczelnego Wodza przybył do Londynu, został przydzielony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzucony do kraju w nocy z 21 na 22 maja 1944 i awansowany do stopnia generała brygady objął stanowisko z-cy szefa sztabu KG AK i szefa operacyjnego w D- twie AK. 27 VII 1944 mianowany po płk E. Fieldorfie komendantem org. „ Nie” i w związku z tym po wybuch Powstania nie ujawnił się. Dopiero po 6 IX 1944 był p.o. Szefa Sztabu KG AK. Po upadku Powstania opuścił Warszawę 2 X wraz z ludnością cywilną. Mianowany d-cą AK, pełnił tę funkcję do 19 I 1945, rozwiązując AK własnym rozkazem. Przebywał w tym czasie w Częstochowie. Aresztowany 27 III 1945 w Pruszkowie i przewieziony do więzienia w Moskwie.

Okres po II wojnie światowej

W tzw. procesie 16 toczącym się przed Kolegium Wojskowym Sądu Najwyższego w Moskwie, został skazany na 10 lat więzienia. Został prawdopodobnie zamordowany 24 XII 1946 w moskiewskim więzieniu.

Odznaczenia i nagrody

  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
  • Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari
  • Krzyż Niepodległości
  • Krzyż Walecznych (czterokrotnie)

Czy wiesz, że ...