Leon Strehl

Leon Strehl

Leon Strehl ps. „ Feliks”, pułkownik, oficer służby sanitarnej ( ur. 6 VIII 1891 w Czernicach pow. Człuchów na Pomorzu, zm. 1 IX 1960 w Warszawie, pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kw- II B-28, grób 5);s. Władysława i Kazimiery z d. Czarlińskiej.

Okres przed II wojną światową

W 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości w Gimnazjum im. Augusta Victora w Poznaniu. Już jako gimnazjalista należał od 1904 do Towarzystwa Tomasza Zana. W 1911 rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Monachium, które kontynuował w 1912 w Lipsku. Przerwał naukę na studiach, służąc ochotniczo w ciągu roku w 7 Pułku Piechoty armii niemieckiej. W maju 1914 podjął studia medyczne na Uniwersytecie w Berlinie, jednocześnie od 1911 był członkiem „Zetu” „ Grupy Narodowej” w Monachium. Pełnił funkcję komisarza org. narodowych na Pomorzu, był ich instruktorem wojskowym . Wybuch wojny światowej nie pozwolił mu ukończyć studiów medycznych. Od IX 1914 na stanowisku podlekarza w 5 Pułku Artylerii Polowej i 118 szpitala polowego. Od maja 1917 awansował na lekarza 97 Dywizjonu Artylerii Polowej. W grudniu 1918 i styczniu powrócił do przerwanej nauki na Uniwersytecie w Berlinie. Od stycznia 1919 ochotnik w Powstaniu Wielkopolskim, na stanowisku lekarza odcinka „ Śmigiel” Grupy Leszno. Po ukończeniu kursu dla lekarzy przy Głównym Szpitalu Wojskowym został lekarzem III batalionu 11 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Od sierpnia 1919 był adiutantem Departamentu Sanitarnego przy Urzędzie Wojskowym w Poznaniu, referentem w VII DOK. Jednocześnie studiował medycynę, by w lipcu 1919 otrzymać dyplom lekarza, a w 1923 zostać doktorem medycyny. Od grudnia 1925 był d-cą VII batalionu sanitarnego, później referentem w szefostwie Sanitarnym VII DOK, pomocnikiem komendanta 7 Szpitala Okręgowego, szefem sanitarnym DOK VIII w Toruniu, a od listopada 1937 szefem sanitarnym DOK I w Warszawie. W 1935 awansowany do stopnia pułkownika.

Okres II wojny światowej

W kampanii wrześniowej 1939 szef sanitarny w sztabie Armii Warszawa. Był niezwykle cenionym lekarzem i oficerem. Od 30 IX 1939 w niewoli, początkowo przebywał w obozie przejściowym w Skierniewicach, później w szpitalu Mokotowskim. Zwolniony 31 III 1940. Od IV 1940 do VII 1944 dyrektor Szpitala Maltańskiego i Ujazdowskiego. W konspiracji od III 1944 pełnił obowiązki szefa Służby Sanitarnej KG AK. W trakcie Powstania Warszawskiego był komendantem Szpitala Maltańskiego i szefem Sł. Sanit. KG AK. Za uratowanie 14 VIII personelu i 200 rannych przebywających w szpitalu Maltańskim, został odznaczony VM V klasy. Po upadku Powstania trafił do niewoli, gdzie w szpitalu jenieckim w Zetheim był komendantem. Po uwolnieniu w IV 1945 przez Armię Czerwoną został ordynatorem polskiego oddziału w sowieckim szpitalu im. Leontiewa.

Okres po II wojnie światowej

Po powrocie do Polski pracował w szpitalu Toruniu, a w 1946 objął stanowisko szefa lecznictwa w MON. W 1951 przeniesiony w stan spoczynku i podjął pracę w PCK. Działał czynnie w ZBoWiD.

Odznaczenia i nagrody

  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (dwukrotnie)
  • Krzyż Walecznych dwukrotnie
  • Krzyż Niepodległości
  • Złoty Krzyż Zasługi

Czy wiesz, że ...