Wacław Dunin-Karwicki

W. Dunin-Karwicki

Waćław Dunin-Karwicki,( ur. 04.11.1918 w Warszawie, zm. 21.11.1944 w Warszawie), syn Jana i Walerii z d. Terepinowicz, ps. "Luty"

Okres okupacji i Powstania Warszawskiego

Latem 1939 r. zdał na studia medyczne w Warszawie, po wybuchu wojny kontynuował je na tajnym wydziale – w Szkole Zaorskiego.
Od grudnia 1939 r. w Szarych Szeregach, przyboczny 6. WDH, następnie w Grupach Szturmowych Szarych Szeregów - Hufiec "Centrum" (CR-200) - "Ryś".
1.08.1943 r. przekazany do Oddziału Specjalnego Kedywu KG AK "Agat" (późniejsze kryptonimy "Pegaz" - "Parasol"), w którym objął III pluton, od wiosny 1944 r. przekształcony w 3. kompanię.
Oddał krew dla ratowania Bronisława Pietraszewicza - Lota, rannego w zamachu na Franza Kutscherę i leczonego w szpitalu wolskim.
Podczas akcji oddziału dyspozycyjnego Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej "Motor 30" w Celestynowie (19-20 maja 1943) mającej na celu uwolnienie więźniów przewożonych transportem kolejowym z Warszawy do KL Auschwitz został ranny w kolano. Wyniesiony przez swojego przyjaciela i dowódcę Tadeusza Wronowskiego ps. "Przygoda".
Przeszedł szlak bojowy batalionu Parasol: Wola, Stare Miasto, kanały, Śródmieście, Górny Czerniaków.
Ciężko ranny (postrzał kręgosłupa) 14 września 1944 na zapleczu domu Ludna 3. Umieszczony w piwnicach przy ul. Wilanowskiej 5 i tam 22.09.1944 r. został zagarnięty przez Niemców wraz z żoną Haliną Dunin-Karwicką.
Po upadku Powstania Warszawskiego ciężko rannego "Lutego" udało się wynieść z Warszawy. Dokonała tego jego żona "Janina" (Halina). Pobrali się już w latach okupacji. Niestety, rany "Lutego" okazały się tak ciężkie, że zmarł w listopadzie, w kilka tygodni po upadku Powstania.
Po wojnie ekshumowany i pochowany na Powązkach Wojskowych (A 24-7-1).

Zdjęcia

Grób Wacława Dunina-Karwickiego na Powązkach

Grób Wacława Dunina-Karwickiego na Powązkach
Halina Dunin-Karwicka

Halina Dunin-Karwicka

Czy wiesz, że ...