Władysław Herman

Herman
Władysław Herman (ur. 8 sierpnia 1901 we Lwowie, zm. 28 grudnia 1981 w Warszawie – pochowany na cmentarzu w Brwinowie) – polski zootechnik, profesor hodowli i żywienia zwierząt we Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym, żołnierz Wojska Polskiego II RP, od lutego 1943 do lipca 1944 komendant Okręgu Stanisławów AK, prof. SGGW.
http://ipn.gov.pl/strony-zewnetrzne/wystawy/akcja_burza/html/plansza143g.html



English version



Władysław Herman


Born on 8 August 1901, Władysław Herman was an animal rearing specialist, professor of animal husbandry and feeding at the Lwów Veterinary Institute and a professor at Warsaw University of Life Sciences. He was a soldier of the Polish Army of the Second Polish Republic and from February 1943 to July 1944 commander of the Home Army Stanisławów Area.

He volunteered for the Polish Army after the First World War ended and served in the Legions 5th Infantry Regiment. In 1919 he started studies at the Agriculture and Forestry Department of Lwów Polytechnic and then at the Mathematics and Natural Science Department of Jan Kazimierz University. In 1927 he started veterinary studies. Also in 1927 he was offered an assistantship at the Zoology and Parasitology Department of the University of Veterinary Medicine in Lwów. In 1931 he got a doctoral degree in technical sciences and in 1937 a post-doctoral degree.

During the 1939 September Campaign he served as lieutenant in the 40th Infantry Regiment. He continued working at the university after the Red Army took Lwów. On 1 January 1940 he was made professor of animal husbandry and feeding at Lwów Veterinary Institute.

During German occupation he lectured at Professional Veterinary and Medical Courses. Joining the Union of Armed Struggle in December 1939, he initially served as regional inspector and from July 1942 as head of Section I Organisation of the Home Army Lwów District Headquarters. In 1942 a special cell under his leadership recreated Kąt Inspectorate. Guerrilla units under his command took part in Operation Tempest. Following the capture of Lwów by the Red Army, he returned to the city and his work at Lwów Veterinary Institute.

Arrested by the NKVD on 13 February 1945, he was taken to Moscow on 25 May. He was held at Lubianka prison and then at Butyrki prison. He served as witness for the prosecution during the Trial of the Sixteen. Following the trial, he was sentenced to 3 years at a camp on 12 January 1946 but was released and returned to Poland in April 1946. He became associate professor in 1949 and full professor in 1961.  In the years 1964-1966 he served as dean of the Department of Zootechnics at Warsaw University of Life Sciences. He died in 1981.


Okres przedwojenny

W 1911 roku rozpoczął naukę w realnym gimnazjum we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Służbę odbywał w 5 Pułku Piechoty Legionów. Po zdaniu egzaminu dojrzałości 1 lutego 1919 roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej. Następnie uzupełniał studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza.
W 1927 roku rozpoczął studia weterynaryjne. Równocześnie od 1925 roku pracował jako nauczyciel w Krakowskiej Szkole Rolniczej w Bereźnicy (pow. Stryj). Od lipca 1927 roku został przeniesiony na stanowisko referenta rolniczego i lustratora szkół rolniczych w Tymczasowym Wydziale Samorządowym we Lwowie. Równolegle od 1927 roku pełnił obowiązki asystenta przy Katedrze Zoologii i Parazytologii Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. W 1929 roku przeszedł na etat starszego asystenta w Katedrze Hodowli Szczegółowej. W 1931 roku przeniósł się na analogiczne stanowisko w Katedrze Hodowli Zwierząt Wydziału Rolniczo-Lasowego Politechniki Lwowskiej. Tam też uzyskał w 1931 roku stopień naukowy doktora nauk technicznych.
Habilitował się w 1937 roku. Dnia 1 stycznia 1938 roku został mianowany docentem hodowli zwierząt.

Okres wojny

W okresie kampanii wrześniowej służył w stopniu porucznika w 40 pułku piechoty broniąc odcinka łyczakowskiego we Lwowie. Po zajęciu Lwowa przez armię czerwoną, do końca grudnia 1939 roku pracował na dotychczasowym stanowisku. Dnia 1 stycznia 1940 roku został mianowany profesorem hodowli i żywienia zwierząt w Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym.
W okresie okupacji niemieckiej pracował jako wykładowca hodowli zwierząt na Fachowych Kursach Lekarsko-Weterynaryjnych. Po ponownym zajęciu Lwowa przez wojska radzieckie pracował nadal w Instytucie na ostatnio zajmowanym stanowisku do momentu aresztowania przez NKWD.
W grudniu 1939 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Początkowo pełnił funkcję inspektora okręgowego, a od lipca 1942 roku został mianowany szefem Wydziału I Organizacyjnego Komendy Okręgu Lwów AK. Posługiwał się pseudonimem „Felczer”. Po masowych aresztowaniach działaczy AK w Okręgu Stanisławowskim w 1942 roku kpt. „Felczerowi” powierzono zadanie odtworzenia siatki konspiracyjnej.
Specjalna komórka pod jego dowództwem odtworzyła Inspektorat „Kąt” zrzeszający 128 ludzi - 27 plutonów, oraz Inspektorat „Fabryka” zrzeszający 590 osób - 11 plutonów. W sprawozdaniu za okres od 5 lutego do 5 czerwca 1943 roku do władz zwierzchnich osobiście oceniał iż Okręg może już wykonywać pewne zadania, prowadzić szkolenia oraz zbierać dane wywiadowcze.
Jako komendant Okręgu Stanisławów Armii Krajowej, starał się uchronić ludność polską przed napadami oddziałów UPA. Zorganizował bazy samoobrony „Karczunek Daszewski”, „Łukowiec”. Wspólnie z szefem Okręgu Południowo-Wschodniego uzgadniał z oddziałami węgierskimi warunki pomocy dla partyzantki polskiej. Organizował wydawnictwa informacyjno-propagandowe.
Oddziały partyzanckie pod jego dowództwem brały udział w Akcji Burza, powodując wykolejenia pociągów, broniąc przed zniszczeniem urządzeń technicznych Borysławia i Drohobycza. Po zajęciu Kresów Wschodnich przez wojska radzieckie kontynuował działalność konspiracyjną.
Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną powrócił do miasta i pracy w Lwowskim Instytucie Weterynaryjnym, sprawując zarazem funkcję Komendanta Okręgu AK/NIE. 13 lutego (według niektórych źródeł 9 marca) 1945 r. został aresztowany przez NKWD w konspiracyjnym mieszkaniu przy ul. Jabłonowskich 4.
25 maja, wraz z innymi więźniami wyselekcjonowanymi jako „użyteczni” w przygotowywanym procesie szesnastu przywódców Polski Podziemnej, wywieziono go do Moskwy. Przebywał tu najpierw w więzieniu na Łubiance, potem na Butyrkach. W procesie szesnastu Herman wystąpił jako świadek oskarżenia. Jego zeznania poważnie obciążyły oskarżonych.
Po procesie, 12 stycznia 1946 r., Herman został skazany z artykułu 54-la i 54-2 kodeksu karnego USRR na 3 lata obozu, ale już w kwietniu 1946 r. powrócił do Polski.

Okres powojenny

Po wyjściu z więzienia początkowo pracował w PTZ w Krakowie. Od 1946 roku podjął się organizacji Katedry Ogólnej Hodowli Zwierząt na Wydziale Rolnym SGGW w Warszawie. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1949 roku, profesora zwyczajnego w 1961 roku.
W 1951 roku zorganizował Wydział Zootechniczny. Początkowo pełnił obowiązki Dziekana. Ze względu na swoją działalność konspiracyjną w czasie wojny został zawieszony w czynnościach i pozbawiony zarówno funkcji Dziekana jak i Kierownika Katedry. Do pracy został przywrócony dopiero po dwóch latach. Funkcję Kierownika Katedry Ogólnej pełnił nieprzerwanie od 1955 do 1970 kiedy przeszedł na emeryturę.
W latach 1964-66 sprawował funkcję Dziekana Wydziału Zootechnicznego. Prof. Herman zorganizował w SGGW Stację Oceny Wełny, Zakład Hodowli Owadów Użytkowych, Zakład Hodowli Zwierząt Futerkowych oraz fermę drobiu. Był promotorem około trzydziestu prac doktorskich. Był autorem licznych podręczników i prac naukowych, członkiem wielu towarzystw naukowych.

Odznaczenia

  • Virtuti Militari V klasy (1965 r.)
  • Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
  • Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
  • Krzyż Walecznych
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski - za działalność na polu naukowym

Piśmiennictwo

  1. https://lustronauki.wordpress.com/2011/06/19/wladyslaw-herman/
  2. http://www.muzeumwet.tpzp.xip.pl/index.php?numer=1&nr=2&idww=4
  3. http://ipn.gov.pl/strony-zewnetrzne/wystawy/akcja_burza/html/plansza143g.html
  4. http://www.dws-xip.pl/PW/bio/h5.html

Akcja Burza w Okręgu Stanisławów AK

Akcja Burza w Okręgu Stanisławów AK – część akcji wojskowej zorganizowanej i podjętej przez oddziały Armii Krajowej przeciw wojskom niemieckim w końcowej fazie okupacji niemieckiej, bezpośrednio przed wkroczeniem Armii Czerwonej, prowadzona w granicach II Rzeczypospolitej.
10 marca 1944 dowódca okręgu stanisławowskiego kpt. Herman wydał rozkaz operacyjny do rozpoczęcia "Burzy". Głównym zadaniem oddziałów partyzanckich były uderzenia na transport wroga. Linie kolejowe i drogi przebiegały w terenie górzystym, zalesionym, poprzecinanym licznymi rzekami i strumieniami. Sprzyjało to planowanym akcjom dywersyjnym.
Najwcześniej "Burza" rozpoczęła się w inspektoracie Kołomyja na Pokuciu - najdalej wysuniętym regionie kresów południowo-wschodnich II Rzeczypospolitej. W tych terenach walczyło ok. 900 zaprzysiężonych żołnierzy podziemia w tym ok. 500 członków samoobrony. Miała ona jednak ograniczony wymiar bojowy. Oddziały partyzanckie wykonały szereg akcji dywersyjnych i sabotażowych, doszło do kilku potyczek z Niemcami. Szczególnie skuteczne okazały się wielokrotne akcje dywersyjne na linie kolejowe, nieliczne w tym rejonie.
Tworzone oddziały partyzanckie przyjęły numery i nazwy pułków piechoty wchodzących w skład przedwojennej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty Były to: 49 Huculski Pułk Piechoty AK z Kołomyi, 53 Pułk Strzelców Kresowych AK ze Stryja oraz 48 Pułk Strzelców Kresowych AK ze Stanisławowa.
Pod koniec 1943 zmobilizowano 49 pułk piechoty AK. Działał on w rejonie Bitków-Nadwórna. Liczył około 160 partyzantów. W marcu 1944 dołączył do koncentrujących się oddziałów partyzanckich 11 KDP AK pod wsią Majdan. Szybka ofensywa wojsk Frontu Ukraińskiego uniemożliwiała rozwinięcie oddziałów dywizji.
W rejonie Sambora działało Zgrupowanie Wschodnie AK. Ochraniało ono szyby naftowe w rejonie Drohobycza i Borysławia. W tym rejonie doszło do współdziałania 3/53 pp AK mjr. Niemętowskiego z jednostkami szybkimi 1 Frontu Ukraińskiego Iwana Koniewa.
Oddziały AK zmuszone były również do ochrony polskich miast i wsi przed atakami UPA.
Po zdobyciu miast Armia Czerwona rozbroiła oddziały Armii Krajowej. Część sił przeszła do konspiracji.
http://www.ivrozbiorpolski.pl/index.php?page=akcja-burza-okreg-stanislawow

Pytania testowe