Teofil Jurkiewicz

Jurkiewicz

Teofil Jurkiewicz urodził się w 1925 r. w Głęboczku koło Obór w ziemi dobrzyńskiej, jako Ludomir Brzuśkiewicz. Rodzice Leon Brzuśkiewicz i Pelagia z domu Zielińska.
Niniejszy życiorys został stanowią przede wszystkim fragmenty pozycji 1. Piśmiennictwa.

Okres wojny

Od lutego 1940 r. do 1942 r. działał w szeregach Służby Zwycięstwu Polski (SZP), a następnie do grudnia 1945 r. jako żołnierz Związku Walki Zbrojnej - Armii Krajowej (ZWZ-AK), w tym od stycznia do grudnia 1945 r. w poakowskim ruchu oporu.
Pod pseudonimami: „Biel”, „Iskra” i „Grzmot” należał do okręgu ZW Z-AK Toruń, rejon Lipno-Rypin, okręg numer 6. Dowódcą na tym terenie byli: podporucznik Julian Majewski, ps. „Fabian” oraz podporucznik Józef Zieliński, ps. „Błysk”. Ludomir Brzuśkiewicz był także łącznikiem w „Akcji N".

Okres wojny

Okres po wojnie Po rozwiązaniu Armii Krajowej był żołnierzem http://umacieja.net/linki/tzkr.pdf „Tajnego Związku Krwawej Ręki” na terenie Rypińskiego i Lipnowskiego, którego jednym z zadań było pozyskiwanie broni do zbrojnego wystąpienia.
20 grudnia 1945 r. zostaje aresztowany wraz z 18 współtowarzyszami przez Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Rypinie i osadzony w tamtejszym areszcie śledczym.
Następnie od 16 stycznia 1946 roku przebywał w więzieniu UB zorganizowanym w klasztorze Ojców Franciszkanów w Brodnicy, skąd w maju 1946 r. udało mu się uciec z 5 kolegami. Zostaje wysłany za nim list gończy.
Aby legalnie poruszać się, wszedł w posiadanie dokumentów na nazwisko Teofil Jurkiewicz. Wyjeżdża na Śląsk w okolice Wałbrzycha. Uczestniczył w odbiorze kurierów generała Rudnickiego z Zachodu.
W nocy z pierwszego na drugiego listopada 1947 roku, trzymając w rękach broń i granat, przekracza wpław granicę na Nysie Łużyckiej i kieruje się na zachód.
Od 15 listopada 1947 r. przebywał w Meppen-Queckenbruck przy Brygadzie Spadochronowej gen. Stanisława Maczka. T. Jurkiewicz zweryfikowany został przez wywiad angielski, w tym przez oficera wywiadu płk. Woods'a w Osnabriick W dniu 20 lutego 11948 r. jako uchodźca polityczny, posiadając zaświadczenie Międzynarodowej Organizacji ds. Uchodźców (International Refugee Organization) nr 89, przyjechał do miejscowości L’Hopital w południowo-wschodniej Francji.
W L'Hopital, w Zagłębiu Węglowym w Lotaryngii, wśród licznie tam mieszkających Polaków, podjął pracę jako górnik i przepracował pod ziemią 30 lat.
Poza pracą zawodową, przez całe lata ofiarnie organizował życie kulturalne i oświatowe Polonii francuskiej. Był twórcą, bądź współtwórcą następujących organizacji: Związku Górników Polskich w L'Hopital, Chrześcijańskiego Związku Zawodowy C.F.T.C., Polskiego Zjednoczenia Katolickiego w Lotaryngii, gdzie był wiceprezesem, Towarzystwa Św. Barbary, Okręgu Polskiego Związku Kombatantów na wschodnią Francję, w których był prezesem. Był też członkiem Światowego Związku Polskich Kombatantów w Metz oraz Związku Rezerwistów i byłych Wojskowych w Nancy, od 1967 do 1978 r. był wiceprezesem Kongresu Polonii Francuskiej.
Ogromną i znaczącą część życia Teofila Jurkiewicza odgrywała działalność w ramach Wspólnoty Polsko-Francuskiej w Paryżu, której był członkiem-założycielem. W latach osiemdziesiątych Teofil Jurkiewicz wstąpił do Koła Byłych Żołnierzy Armii Krajowej Oddział we Francji i został jego członkiem. W październiku 1986 r. otrzymał zaświadczenie potwierdzające służbę w szeregach polskiej Armii Krajowej od 2 lutego 1940 r. do 19 stycznia 1945 r.
Niezwykle ważnym etapem życia Teofila Jurkiewicza (Ludomira Brzuskiewicza) we Francji było zorganizowanie cmentarzy żołnierzy polskich w Dieuze, Saarbourgu i Lagarde. Za olbrzymią, nie dającą się ocenić pracę utrwalania pamięci poległych Teofil Jurkiewicz miał prawo noszenia odznaki I Dywizji Grenadierów.
Kolejną część życia - koniec lat 80-tych i lata 90. Teofil Jurkiewicz przeznaczył na niesienie ofiarnej pomocy swojej Ojczyźnie. Działając w ramach Wspólnoty Polsko-Francuskiej w Paryżu, organizował pomoc materialną w postaci leków i materiałów opatrunkowych do Ojców Pallotynów w Gdańsku, materialną pomoc dla Zespołu Szpitali w Poznaniu, a przede wszystkim - bardzo szerokie i owocne wspieranie w leki, urządzenia i sprzęt Akademii Medycznej w Gdańsku. Organizował także praktyki we szpitalach Lotaryngii dla 150 młodych lekarzy - pracowników i studentów tej uczelni.
Najwięcej jednak swoich śladów chciał i pozostawił T. Jurkiewicz w Sanktuarium Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny Ojców Karmelitów w Oborach. Po 42 latach nieobecności w kraju, w pierwszych miesiącach po przyjeździe w rodzinne strony, w oborskim kościele pozostawił jako wota: Medal za Zasługi Polskiej Misji Katolickiej w Francji „Za ofiarną pracę dla Kościoła", Medal „Za Zasługi „Exculi Bene de Excelexa M eńto" oraz Medal Tysiąclecia Chrztu Polski za pracę przy organizacji obchodów. Ponadto w Oborach był fundatorem: obelisku poświęconego ofiarom II wojny światowej, tablicy poświęconej kapralowi Tadeuszowi Dunajskiemu z Dywizji Pancernej gen. S. Maczka, a także Stacji II Drogi Krzyżowej w ogrodach klasztornych.
Od uzyskania przez Polskę niepodległości w 1989 r. regularnie odwiedza Kraj.
Zmarł 24 lipca 2009 r. w Saint-Avold (Francja). Jego prochy, zgodnie z życzeniem, pochowano w grobie rodzinnym w Polsce, w Oborach k. Rypina.

Odznaczenia i wyróżnienia

  • Medal Wojska „Polska Swemu Obrońcy" (1948)
  • Medal „Tysiąclecia Chrztu Polski" (1966)
  • Medal Pamiątkowy „30-łecia Walk I Dywizji Grenadierów w Lotaryngii (1970)
  • Medal Srebrny „Za 25 Lat Pracy w Kopalni" (1974)
  • Medal Pamiątkowy Związku Rezerwistów i Byłych Wojskowych Rzeczypospolitej Polskiej we Francji (1978)
  • Medal Związku Rezerwistów i Byłych Wojskowych we Francji (1984)
  • Krzyż Armii Krajowej (1986)
  • Krzyż Zasługi Związku Rezerwistów i Byłych Wojskowych we Francji (nr 2) i> (1988)
  • Medal Stowarzyszenia Polskich Kombatantów - Stowarzyszenie Światowe Kombatantów (1989)
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1993)
  • Medal Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych „Pro Memoria" (2005).
  • Awans na stopień podporucznika ( 2000) 
  • Awans na stopień porucznika ( 2006) 

Rodzina

  • Żona: Sophie z domu Jendrysiak.

Zdjęcia

Jurkiewicz
Uprawomocnienie zmienionego nazwiska

Jurkiewicz

Jurkiewicz

Jurkiewicz
Pogrzeb Teofila Jurkiewicza w Oborach k. Rypina
23 sierpnia 2009 roku

Piśmiennictwo

  1. Iwona Zielińska: Biogram Teofila Jurkiewicza, Biuletyn Fundacji Archiwum Pomorskie Armii Krajowej nr 2/2009, http://kpbc.umk.pl/Content/194941/Jurkiewicz_Teofil_692_1354_Pom.pdf
  2. https://pl.wikipedia.org/wiki/Teofil_Jurkiewicz
  3. https://rypin-cry.pl/zdjecie/3187962
  4. https://gumed.edu.pl/7445.html
  5. https://rypin-cry.pl/artykul/zaspiewali-mu-pierwsza/729404