Stanisław Błaszczak

Błaszczak

Stanisław Błaszczak „Róg”, ppłk. kaw. sł. st. WP w/g SPP (ur. 24 III 1901 w Warszawie, zm. 26 IV 1983 w Chicago pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, B 18 – 8- 24); s. Władysława i Walerii z d. Skoblewskiej.

Okres przed 2 wojną światową

Od 1913 należał do tajnego skautingu. W XI 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Od 1 II 1919 ułan i st. ułan 12 Pułku Ułanów; do III 1920 w Szkole Podchorążych Kawalerii, której nie ukończył skierowany na front.

Po ukończeniu Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy w 1922 przydzielony jako d-ca plutonu do szwadronu karabinów maszynowych 7 Pułku Ułanów, a po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu w 1923 do 9 Pułku Strzelców Konnych, gdzie pełnił podobnie jak w 7 Pułk Strzelców Konnych funkcję d-cy plutonu. Jesienią 1924 ukończył kurs w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportów. Od X 1927 oficer materiałowy 9 Pułku Strzelców Konnych, a od II 1928 d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej i referent WF. Od VII 1929 d-ca 1 szwadronu w 9 Pułku Strzelców Konnych; od XI 1929 do II 1931 odkomenderowany do Samodzielnego Referatu Informacyjnego DOK III Grodno.

Po ukończeniu kursu dowódców szwadronów w CWK w Grudziądzu w 1931 powrócił do 9 Pułku Strzelców Konnych na stanowisko adiutanta pułku, a od 1936 ponownie dowodził tam szwadronem. W 1937 zdobył mistrzostwo Podlaskiej Brygady Kawalerii w jeździe konnej.

Okres 2 wojny światowej i konspiracji

We IX 1939 adiutant 20 Pułku Ułanów Kresowej Brygady Kawalerii. Ciężko ranny 11 IX 1939 pod Raduczem koło Skierniewic, przebywał w szpitalu w Rawie Mazowieckiej z którego uciekł.

W konspiracji od II 1940 w ZWZ- AK w Warszawie. Komendant 1 Rejonu I Obwodu Śródmieście Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej; kierownik kursu konspiracyjnego Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany na majora 3 V 1944.

W Powstaniu d-ca Zgrupowania AK „Róg”, od 8 VIII 1944 dowodził wschodnim, a od 26 VIII 1944 południowym odcinkiem obrony Starego Miasta. W nocy z 30/31 VIII 1944 d-ca straży tylnej w czasie nieudanej próby przebicia się oddziałów ze Starego Miasta do Śródmieścia.

Od 3 IX 1944 dowodził obroną Powiśla Pn. (z głównym zadaniem obrony Elektrowni), a po upadku Powiśla zachodnim odcinkiem ul. Nowy Świat. Po utworzeniu 20 IX 1944 Warszawskiego Korpusu AK d-ca 36 Pułku Piechoty 28 DP AK im. Macieja Rataja.

Po kapitulacji przebywał w stalagach XI B Fallingbostel X B Sandbostel i Oflagu II D Gross- Born numer jeniecki 1.384. 2 V 1945 wyzwolony z Oflagu X C Lubeka przez brytyjską 11 Dywizję Pancerną.

Okres po 2 wojnie światowej

Od V 1945 do 12 VIII 1946 d-ca Zgrupowania Batalionu Szeregowych przy 6 Batalionie Szkockich Fizylierów. Po wojnie został na emigracji w Niemczech. Od 1949 wiceprzewodniczący Koła AK Oddziału Westfalia-Nadrenia. Potem wyjechał do USA.

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtutii Militari, Krzyż Walecznych, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Armii Krajowej.

Zdjęcia

Błaszczak
Oflag X C w Lubece. Od lewej: ppor. cc Zygmunt Ulm "Szybki" - oficer ordynansowy dowództwa zgrupowania "Róg", kpt. Eugeniusz Ihnatowicz-Suszyński "Kamiński" - adiutant dowódcy Grupy "Północ", mjr Stanisław Błaszczak "Róg" - dowódca zgrupowania "Róg".

Błaszczak
Polscy oficerowie po wyzwoleniu Oflagu X C w Lubece. Od lewej: mjr Stanisław Błaszczak "Róg" - dowódca zgrupowania "Róg", ppor. cc Zygmunt Ulm "Szybki" - oficer ordynansowy dowództwa zgrupowania "Róg".

Obrona elektrowni



Marsz robotników Elektrowni
słowa autor nieznany, melodia "Maszerują strzelcy, maszerują"

Do akcji na terenie Elektrowni Warszawskiej na Powiślu w pierwszym dniu Powstania były przygotowane i przeszkolone 63 osoby. Dowódcą był kpt. inż. Stanisław Skibniewski (pseudonim Cubryna) elektryk, absolwent Politechniki Gdańskiej (rys. 10.2). Żołnierze niemieccy oraz własowcy w liczbie 196 ludzi stanowili obsadę elektrowni. Grupa bojowa podzielona na 6 plutonów, każdy pod dowództwem inż. elektryka - oficera rezerwy - opanowała elektrownię do południa dnia 2 sierpnia. Elektrownia była głównym bastionem walki na Powiślu. Załoga w liczbie około 600 ludzi nie przerwała pracy, wielkim wysiłkiem i z poświęceniem utrzymywała ruch urządzeń mimo ostrzału artyleryjskiego i bombardowań lotniczych. Obrona Powiśla Pn. z głównym zadaniem obrony Elektrowni była realizowana przez zgrupowanie "Róg", stąd piosenka jest umieszczona w biogramie jego dowódcy. Szczegóły

•  Zgrupowanie Armii Krajowej "Róg"

Kliknąć dla wyświetlenia mapy
Trasa na urządzeniu mobilnym pokazuje drogę od aktualnego położenia do miejsca pamięci - ...............

Zezwolenie na umieszczenie tabliczki

•  Czy wiesz, że ...