Franciszek Mazurkiewicz

Mazurkiewicz Franciszek

Franciszek Mazurkiewicz mjr przybrane nazwisko Franciszek Ferenc „Niebora”, „Korday” (ur. 1 X 1901 w Złoczowie, zm. 11 VIII 1944 w Warszawie, pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, A 24- 5- 13); s. Bazylego i Franciszki z d. Lebrand, młodszy brat Jana Mazurkiewicza „ Radosława”.

Okres przed 2 wojną światową

Od 1918 uczęszczał do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego we Lwowie. W XI 1918 brał udział w obronie Lwowa przed Ukraińcami w oddziale Romana Abrahama, który z końcem miesiąca przekształcił się w batalion.

W II 1919 dowodził sekcją, wkrótce awansując na plutonowego został z-cą d- cy plutonu. Od VIII 1919 został mianowany z-cą szefa sekcji ofensywnej. Od V 1920 pełnił funkcję z-cy oficera ewidencyjnego w Oddziale Informacyjnym Frontu Wołyńskiego i referenta śledczego w Berdyczowie. Podobne stanowiska zajmował w Oddziałach II ( Informacja- Wywiad) przy 2 i 3 Armii Frontu Środkowego.

Po zakończeniu wojny polsko- bolszewickiej w III 1921, w V 1920 został bezterminowo urlopowany z wojska. Franciszek Mazurkiewicz był współzałożycielem Związku Strzeleckiego na Nowogródczyźnie i Wołyniu. Latem 1931 ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Grudziądzu. Inspektorem terenowym ZS na obszarze Nowogródczyzny został w 1932. Od 1931 pozostawał w ewidencji PKU w Baranowiczach z przydziałem mobilizacyjnym do 80 Pułku Piechoty w Słonimiu.

W I 1935 został mianowany oficerem Śląskiego Inspektoratu Straży Granicznej w stopniu aspiranta ( ppor.) i podinspektora. Franciszek Mazurkiewicz aż do IX 1939 był niezwykle czynny w konstruowaniu tzw. dywersji pozafrontowej, która już jesienią roku 1939 była fundamentem dla organizowanego oporu po przegranej kampanii wrześniowej.

Okres 2 wojny światowej i konspiracji

We IX 1939 wraz z oddziałami Straży Granicznej cofającymi się od granicy zachodniej, w połowie IX znalazł się we Lwowie, skąd w X 1939 przedostał się na Węgry, tam rozpoczął działalność w Bazie nr 1 „ Romek”. Baza zajmowała się wywiadem i utrzymaniem łączności z Warszawą, a jej funkcjonowanie oparte było o poselstwo RP w Budapeszcie. Franiszek Korday (takie konspiracyjne nazwisko przybrał F. Mazurkiewicz) po likwidacji wszystkich legalnych przedstawicielstw RP w Królestwie Węgier w I 1941, był odpowiedzialny za trasę przerzutową z Budapesztu przez Słowację i Nowy Targ do Warszawy.

We IX 1943 odwołany z Węgier do Warszawy, gdzie pod kolejnym zmienionym nazwiskiem- Franciszka Kwiecińskiego został przydzielony do Oddziału IV (szkoleniowego) Kedywu Komendy Głównej AK. Brał udział w szkoleniu d-ców plutonów i kompanii organizowanego Batalionu „ Miotła”.

Pod koniec 1943 awansował do stopnia kapitana rezerwy, a na wiosnę 1944 został d-cą Batalionu „ Miotła”, którym dowodził po wybuchu Powstania. Jego batalion wchodzący w skład Zgrupowania Kedywu „ Radosław” w dniu 1 VIII składał się z kilkunastu plutonów szkieletowych liczących ogółem ok. 300- 350 żołnierzy bardzo słabo uzbrojonych, którzy mimo tego skutecznie atakowali w nocy z 1 na 2 VIII Monopol Tytoniowy przy ul. Dzielnej. 11 VIII batalion torował drogę ze Stawek na Starówkę całemu Zgrupowaniu, w trakcie walk poniósł duże straty, w tym w osobie jego dowódcy.

Batalion „Miotła”, a raczej jego resztki przeszedł cały szlak bojowy Zgrupowania „ Radosława” od Woli, przez Stare Miasto, Górny Czerniaków, Mokotów i Śródmieście. Żołnierze kpt. Franciszka Mazurkiewicza walczyli do końca broniąc od 13 IX do 2 X barykady przy Książęcej 7. Pośmiertnie awansowany do stopnia majora.

Odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari, Krzyż Walecznych, Medal Niepodległości.

•  Batalion Armii Krajowej "Miotła"

Kliknąć dla wyświetlenia mapy
Trasa na urządzeniu mobilnym pokazuje drogę od aktualnego położenia do miejsca pamięci - ...............

Zezwolenie na umieszczenie tabliczki

•  Czy wiesz, że ...