Żołnierze Armii Krajowej – absolwenci i studenci Wyższej Szkoły Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda

WSI
Szkoła Mechaniczno-Techniczna H. Wawelberga i S. Rotwanda - zdjęcie z 1918 r.
http://warszawa.fotopolska.eu/Warszawa/b117882,Mokotowska_46.html?f=555243-foto

Wyższa Szkoła Inżynierska im. H. Wawelberga i S. Rotwanda to istniejąca w latach 1891-1951 szkoła kształcąca inżynierów.
Historia I rozwój
Szkoła została założona w 1891 roku przez Stanisława Rotwanda za pieniądze jego szwagra Hipolita Wawelberga. Jej pierwsza siedziba znajdowała się przy ul. Składowej (obecnie ul. Pankiewicza). W roku 1897 szkoła przeniosła się na ulicę Mokotowską 4/6. W 1919 fundatorzy przekazują szkołę państwu polskiemu, stąd właśnie wzięła się jej nowa nazwa: Państwowa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda.
W roku 1929 szkoła uzyskuje rangę wyższej uczelni i zmienia swą nazwę na: Wyższą Szkołę Inżynierską zachowując jednak w nazwie nazwiska swych fundatorów. W latach 1940–1944 funkcjonowały dwuletnie średnie szkoły techniczne: Państwowa Szkoła Budowy Maszyn i Państwowa Szkoła Elektryczna.
Po wojnie w roku 1945 Szkoła Wawelberga wznowiła swoją działalność, którą prowadziła do 1951 r. W 1947 wszystkim dawnym absolwentom szkoły przyznano stopień inżyniera.
W czasie pięćdziesięciu lat swego istnienia szkoła wypuściła prawie 5 tysięcy absolwentów, którzy wywarli znaczący wpływ na rozwój gospodarczy zarówno Polski międzywojennej, jak i powojennej.
1 września 1951 roku, na bazie jednostek organizacyjnych Politechniki Warszawskiej oraz Szkoły Inżynierskiej im. H Wawelberga i S. Rotwanda został utworzony Wydział Mechaniczny Technologiczny Politechniki Warszawskiej. Wydział ten nosi aktualnie nazwę na Wydziału Inżynierii Produkcji. Z Wydziału Mechanicznego Technologicznego Politechniki Warszawskiej w 1953 r. wydzielił się Wydział Samochodów i Ciągników, w którym została ulokowana utworzona w 1945 r. Specjalność Samochodowa - tzw.Oddział Samochodowy) Szkoły Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda. Wydział ten nosi teraz nazwę Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych.

W poniższej tabeli podano w kolejności alafabetycznej nazwiska i imiona 31 żołnierzy Armii Krajowej, którzy byli związani z Wyższą Szkołą Inżynierską im. H. Wawelberga i S. Rotwanda.
17 z wymienionych osób było żołnierzami Harcerskiego Batalionu Armii Krajowej „Zośka”.
Nazwisko i imię osoby jest linkiem do biogramu zamieszczonego w Internecie

Lp Nazwisko i imię/imiona
1 Antoszewicz Jerzy Cezary
2 Bernhardt Maciej
3 Bienaszewski Antoni
Biogram
Uzupełnienie:W okresie okupacji ukończył Wydział Elektryczny Szkoły Wawelberga i Rotwanda w Warszawie.Źródło
4 Branicz Tadeusz
Ps. „Sęp” plut. pchor.
Urodzony 10 marca 1922 roku w Warszawie, syn Stanisława, kapitana Wojska Polskiego, żołnierza Legionów Polskich, przed wojną urzędnika administracji wojskowej, i Teodozji z domu Nowickiej. W 1939 r. ukończył pierwszą klasę liceum w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Adama Mickiewicza w Warszawie. W czasie okupacji, ze względu na trudne warunki egzystencji rodziny – nagła śmierć siostry bliźniaczki Zofii, oraz choroba młodszej siostry Danuty – zajmował się handlem gumą na zelówki. Równocześnie kontynuował naukę, uczęszczając w latach 1940–1943 do Państwowej Szkoły Budowy Maszyn na Wydział Mechaniczny (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Nauka przychodziła mu łatwo, gdyż był uzdolniony w przedmiotach ścisłych. Na przełomie lat 1941–1942 wprowadzony przez kolegę Tadeusza Dulskiego do organizacji wojskowej Związku Walki Zbrojnej (ZWZ). Od jesieni 1943 r., po wcześniejszych kontaktach z Henrykiem Kozłowskim („Kmita”), przeszedł do batalionu „Zośka”. W maju 1944 r. ukończył II turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”, uzyskując stopień plutonowego podchorążego. Przed Powstaniem Warszawskim brał udział w przestrzeliwaniu broni, jej transporcie i ubezpieczaniu miejsc przechowywania. W Powstaniu Warszawskim walczył na Woli i Starym Mieście jako żołnierz 2 drużyny IV plutonu 1 kompanii „Maciek”. Poległ 22 sierpnia 1944 r. na gruzach Getta, od strony ul. Bonifraterskiej, w ataku na Dworzec Gdański.
Źródło
5 Bytnar Jan
ps. „Rudy” ppor. hm, odzn. VM V kl. i KW
Urodzony 6 maja 1921 roku w Kolbuszowej, syn Stanisława, żołnierza Legionów Polskich, nauczyciela, i Zdzisławy z domu Rechul, nauczycielki. Naukę w publicznej szkole powszechnej rozpoczął w Piastowie pod Warszawą. Od czwartej klasy uczęszczał do Szkoły Powszechnej Nr 29 przy ul. Zagórnej 9 w Warszawie. Już wówczas nauczyciele dostrzegli jego zainteresowania i duże zdolności do nauk przyrodniczych i matematycznych. Świadectwo dojrzałości otrzymał w czerwcu 1939 r. w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego. Tu w czasie nauki od 1934 r. należał do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego, słynnej „Pomarańczarni”, pełniąc od 1936 r. funkcję przybocznego. Następnie prowadził drużynę harcerską w szkole przy ul. Zagórnej 9. W 1938 r. na kursie instruktorskim zorganizowanym przez Chorągiew Warszawską nad Wigrami uzyskał stopień harcerza Rzeczypospolitej. W konspiracji od października 1939 r., początkowo w Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej, a od grudnia tego roku do czerwca 1940 r. był łącznikiem w komórce więziennej Związku Walki Zbrojnej. Od marca 1941 r. w Szarych Szeregach. Od listopada 1942 r. dowódca hufca „Południe”–„Pd” („Sad”), Grup Szturmowych Szarych Szeregów, stanowiącego jednocześnie pluton „Sad” w Oddziale Specjalnym „Jerzy” (późniejszy batalion „Zośka”) Kedywu KG AK. Był jednym z czołowych wykonawców akcji w Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. W latach 1941–1942 uczęszczał na tajne kursy byłej Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda, Wydział Mechaniczny. Po ukończeniu „Szkoły za Lasem”, wiosną 1942 r. otrzymał stopień podharcmistrza. W okresie od czerwca 1942 r. do stycznia 1943 r. ukończył Zastępczy Kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ–AK, uzyskując stopień kaprala podchorążego. Był uczestnikiem akcji „Wieniec II”, akcji na urzędnika niemieckiego 18 stycznia 1943 r. oraz akcji „Bracka” (jako dowódca grupy ubezpieczającej). W akcji tej był lekko ranny. Aresztowany nad ranem 23 marca 1943 r. wraz z ojcem Stanisławem Bytnarem w swoim mieszkaniu przy Al. Niepodległości 159, osadzony na Pawiaku, przesłuchiwany i torturowany w siedzibie gestapo w al. Szucha. Odbity podczas przewożenia karetką więzienną z al. Szucha na Pawiak wraz z 24 więźniami przez oddział Grup Szturmowych Szarych Szeregów Chorągwi Warszawskiej 26 marca 1943 r., w słynnej akcji pod Arsenałem. Zmarł cztery dni później, 30 marca 1943 r., w Szpitalu Wolskim przy ul. Płockiej na skutek obrażeń doznanych w czasie bestialskiego śledztwa. Jego pseudonimem „Rudy” nazwano 2 kompanię harcerskiego batalionu „Zośka”. Na domu, w którym mieszkał umieszczono staraniem byłych żołnierzy batalionu „Zośka” i mokotowskiego Hufca ZHP im. Szarych Szeregów tablicę pamiątkową, odsłoniętą 28 kwietnia 1980 r. Liczne drużyny harcerskie w całej Polsce noszą jego imię. Napisane w kwietniu 1943 r. wspomnienie Tadeusza Zawadzkiego o Janku Bytnarze stało się kanwą najgłośniejszej książki okupowanej Warszawy – Kamienie na szaniec pióra Aleksandra Kamińskiego, w której „Rudy” był jednym z głównych bohaterów. Aresztowany z nim ojciec, więzień KL Auschwitz, został wywieziony do Niemiec, gdzie zginął 10 kwietnia 1945 r. W sie7demdziesiątą rocznicę powstania Szarych Szeregów odznaczony pośmiertnie przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2009 r.). Starszy brat Danuty „Duśki”, harcerki 14 WŻDH „Białej”, członkini Szarych Szeregów i Armii Krajowej, łączniczki Grup Szturmowych i Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”., po wojnie architekta w Biurze Planowania Rozwoju Warszawy, zmarłej 19 kwietnia 2008 r. w Warszawie. Spoczęła w grobie męża na cmentarzu przy ul. Poloneza (Grabów).
Źródło
6 Celiński Bogdan
7 Dawidowski Maciej
Ps. „Alek”, „Glizda”, „Kopernicki” sierż. pchor. phm, odzn. VM V kl.
Urodzony 3 listopada 1920 roku w Drohobyczu, syn Aleksego, inżyniera mechanika, dyrektora administracyjnego Fabryki Karabinów przy ul. Dworskiej 26 w Warszawie, i Janiny z domu Sagatowskiej, inżyniera chemika. Od 1929 r. uczył się w Prywatnej Szkole Powszechnej koedukacyjnej Zofii Szadebergowej, a po jej ukończeniu w 1934 r. uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum Męskiego im. Stefana Batorego. Tu należał do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego, słynnej „Pomarańczarni”, gdzie jego kolegami byli m.in. Jan Bytnar („Rudy”) i Tadeusz Zawadzki („Zośka”). Maturę zdał w 1939 r. Po wybuchu wojny – na polecenie władz państwowych ewakuowania ze stolicy starszej młodzieży – wyruszył z Warszawy wraz z harcerskim batalionem marszowym, dowodzonym przez hm Lechosława Domańskiego („Zeusa”). Powrócił na początku października 1939 r., włączając się do działalności konspiracyjnej. Od połowy października do połowy listopada 1939 r. członek Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej (PLAN), a od początku 1940 r. do lipca tego roku łącznik w komórce więziennej ZWZ. Od marca 1941 r. w Szarych Szeregach, drużynowy w hufcu „Mokotów Górny” (MG), a od listopada 1942 r. drużynowy 1 drużyny „Sad 100” i zastępca hufcowego hufca Grup Szturmowych „Sad” („Południe” – „Pd”) Jana Bytnara. W grudniu 1939 r. utracił ojca, który po aresztowaniu przez gestapo został prawdopodobnie rozstrzelany w Palmirach pod Warszawą. Pomagając matce i siostrze, pracował najpierw dorywczo, zajmując się szkleniem okien, rąbaniem drewna, jeżdżeniem rykszą, a później został zatrudniony w straży pożarnej fabryki cukierków „Fuchsa” przy ul. Topiel. W latach 1940–1942 studiował w Państwowej Szkole Budowy Maszyn, działającej jawnie w miejsce Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Uczestnik akcji Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Wsławił się zdjęciem tablicy z niemieckim napisem z pomnika Kopernika w Warszawie w nocy z 11 na 12 lutego 1942 r. Za wyczyn ten otrzymał pseudonim „Kopernicki”. W styczniu 1943 r. ukończył II turnus Zastępczego Kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ–AK. Odbył również szkolenie dywersyjne w Grupach Szturmowych – Oddziałach Dyspozycyjnych Kedywu KG AK. Brał udział w akcji „Bracka” oraz w akcji „Arsenał” (jako dowódca sekcji granaty). Ciężko ranny w czasie odskoku z tej akcji, zmarł 30 marca 1943 r. w szpitalu Dzieciątka Jezus. Za bohaterską postawę wobec wroga i śmierć na posterunku komendant Sił Zbrojnych w Kraju gen Stefan Rowecki „Grot”, rozkazem Nr BP/L 68 z 3 V 1943 r. nadał mu Order Virtuti Militari V klasy. Był pierwszym żołnierzem Grup Szturmowych, który otrzymał to wysokie odznaczenie. Na jego cześć II pluton kompanii „Rudy” w nowo utworzonym batalionie „Zośka” otrzymał imię „Alek”. Starszy brat Marii, harcerki 3 WŻDH, sanitariuszki „Jagody” w hufcu „Południe” Grup Szturmowych Szarych Szeregów, następnie w sanitariacie Kedywu, po wojnie absolwentki pedagogiki UW, zamężnej z Tomaszem Strzemboszem, zmarłej w lipcu 2007 r. w Warszawie.
Źródło
8 Denel Wiesław
ps. „Orzech” plut.
Urodzony 8 czerwca 1923 roku w Łodzi, syn Fryderyka, włókniarza, i Janiny z domu Helbing. W latach 1930–1937 uczył się w Miejskiej Eksperymentalnej Szkole Pracy w Łodzi. W latach 1937–1939 r. był uczniem Gimnazjum im. Władysława Reymonta i członkiem drużyny harcerskiej tej szkoły o W 1940 r. przybył wraz z rodzicami do Warszawy. Od 1941 r. studiował przez dwa lata w Państwowej Szkole Budowy Maszyn, działającej jawnie w miejsce Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. W 1942 r. po aresztowaniu ojca, który zginął w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie, musiał utrzymywać matkę i siostrę. Wykorzystując swoje zdolności manualne, skonstruował warsztat tkacki, na którym produkował włosiankę. W 1944 r. została aresztowana jego matka, więziona najpierw na Pawiaku, następnie w Ravensbrück i Belsen-Bergen. Działalność konspiracyjną rozpoczął w grupie „Prawdzica” (NN). Po dekonspiracji grupy wiosną 1944 r. otrzymał przydział do batalionu „Zośka”. W Powstaniu Warszawskim żołnierz I plutonu „Sad” 2 kompanii „Rudy”. Uczestniczył w walkach na Woli i Starym Mieście. Ciężko ranny w obie nogi w czasie kolejnego natarcia na Stawki 13 sierpnia, umieszczony w szpitalu Jana Bożego, a następnie w szpitalu przy ul. Długiej 7, gdzie amputowano mu nogę. Zmarł 19 sierpnia 1944 r. Pochowany na podwórzu przy ul. Kilińskiego 1/3, ekshumowany do Ogrodu Krasińskich 20 kwietnia 1945 r.
Źródło
9 Gutkowski Witold
10 Kiefer Wojciech
ps. „Burek” plut.
Urodzony 19 grudnia 1920 roku w Warszawie, syn Jerzego, inżyniera mechanika, kapitana rezerwy, sapera Wojska Polskiego, i Marii z domu Jackowskiej. Uczył się początkowo w Prywatnej Szkole Powszechnej Męskiej Towarzystwa im. Jana Zamojskiego, a następnie w Prywatnym Męskim Gimnazjum i Liceum im. Wojciecha Górskiego. Tu w 1939 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 czerwca tego roku brał udział w Junackich Hufcach Pracy – obóz nad Horyniem. Przed wojną nie należał do harcerstwa. W czasie okupacji niemieckiej pomagał w utrzymaniu rodziny, pracując od stycznia 1940 r. jako praktykant w Przedsiębiorstwie Robót Budowlanych Leona Wierchowicza przy ul. Jasnej 17. Od listopada 1943 r. do wybuchu Powstania Warszawskiego był zatrudniony jako kreślarz w Centralnej Szkole Pożarniczej w Warszawie przy ul. Słowackiego. W czerwcu 1942 r. ukończył dwuletnią Państwową Szkołę Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). W konspiracji w Szarych Szeregach. W chwili wybuchu Powstania, mając odciętą drogę na punkt koncentracji, zgłosił się do batalionu „Kiliński”. Brał udział w akcjach bojowych tego batalionu w Śródmieściu, m.in. przy zdobywaniu gmachu „PASTY” na Zielnej. Do batalionu „Zośka” dołączył w Śródmieściu 2 września, otrzymując przydział do plutonu „Alek” 2 kompanii „Rudy”. Brał udział w walkach na Czerniakowie. Poległ 15 września 1944 r. przy ul. Wilanowskiej 1.
Źródło
11 Krajewski Wiesław
Ps. „Sem”, „Miki” ppor. phm, odzn. trzykrotnie KW
Urodzony 6 września 1923 roku w Warszawie, syn Zdzisława, doktora medycyny, do 1939 r. naczelnego lekarza Ubezpieczalni Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim, i Marii z domu Krawczyk, nauczycielki. W latach 1935–1939 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum Męskiego im. Stefana Batorego w Warszawie. Od 1935 r. był członkiem 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego. Maturę uzyskał na tajnych kompletach w czasie okupacji. Następnie studiował w Państwowej Szkole Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda), którą ukończył w 1942 r. W konspiracji w Szarych Szeregach, pełnił służbę w Organizacji Małego Sabotażu „Wawer” i w podległych Kedywowi KG AK Grupach Szturmowych. W maju 1944 r. ukończył Zastępczy Kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”. Uczestniczył w akcjach bojowych: „Arsenał” (jako członek sekcji „Sten I”), „Celestynów”, „Góral”, „Sieczychy” i „Wilanów”, w czasie której wyróżnił się wyjątkową odwagą. Do wybuchu Powstania był dowódcą drużyny motorowej w 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. W Powstaniu Warszawskim, odcięty w godzinie „W” od batalionu, dołączył na Czerniakowie, gdzie brał udział w walkach z resztką 2 kompanii „Rudy”. Poległ 20 września 1944 r. w czasie obrony jednej z ostatnich redut – domu Wilanowska 5. Cioteczny brat Jerzego Świderskiego („Pol”) z II plutonu „Alek”, który poległ w Powstaniu 12 sierpnia 1944 r. na Stawkach.
Źródło
12 Lipka Jerzy Wacław
Aresztowano go nocą z 22 na 23 grudnia 1944 r. i wywieziono do kopalni w Stalinogorsku, do obozu, skąd w 1946 r. zdołał wrócić do kraju. Nie załamał się, niezwłocznie rozpoczął studia w słynnej warszawskiej Wyższej Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda, której dyplom otrzymał w 1950 r.
Biogram
13 Majewski Jacek
ps. „Sielakowa” ppor. phm, odzn. KW
Urodzony 4 kwietnia 1923 roku w Pruszkowie, syn Leszka, wieloletniego dyrektora Fabryki Ołówków w Pruszkowie, i Marii z domu Borsuk. Uczęszczał do Prywatnej Szkoły Powszechnej, a następnie do Prywatnego Męskiego Gimnazjum i Liceum Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej w Warszawie, gdzie w 1939 r. uzyskał tzw. „małą maturę”. Był członkiem 21 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. gen. Ignacego Prądzyńskiego. W czasie okupacji od 1940 r. pracował jako ślusarz i tokarz w Fabryce Ołówków w Pruszkowie. Równocześnie kontynuował naukę na tajnych kompletach gimnazjum Zamojskiego, otrzymując w 1941 r. świadectwo dojrzałości. W latach 1941–1943 studiował w Państwowej Szkole Budowy Maszyn, działającej jawnie w miejsce Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Działalność konspiracyjną rozpoczął w PET-cie, organizacji młodzieżowej o charakterze samokształceniowo-wychowawczym. Wraz z członkami tej organizacji wszedł jesienią 1942 r. do Grup Szturmowych Szarych Szeregów. W maju 1944 r. ukończył turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola. W 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka” pełnił funkcję zastępcy szefa wyszkolenia. Brał udział w akcjach bojowych „Sieczychy” i „Wilanów”. W Powstaniu Warszawskim walczył na Woli i Starym Mieście jako żołnierz 1 plutonu „Sad” 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Poległ 31 sierpnia 1944 r. na ul. Bielańskiej podczas przebijania się oddziałów Grupy „Północ” do Śródmieścia.
Źródło
14 Masiukiewicz Jerzy
ps. „Mały” kpr. pchor. phm
Urodzony 15 grudnia 1921 roku w Griszino na terenie Rosji, ale dzieciństwo spędził już w Warszawie. Syn Michała, lekarza, i Marii z domu Czengery. Uczył się w Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim im. Stefana Batorego, uzyskując maturę w 1939 r. Jego kolegami w klasie byli: Jan Bytnar („Rudy”), Maciej Dawidowski („Alek”) i Tadeusz Zawadzki („Zośka”). Wraz z nimi należał do 23 WDH im. Bolesława Chrobrego („Pomarańczarnia”). We wrześniu 1939 r. odbył marsz na wschód z kompanijnym batalionem harcerskim. Po powrocie do Warszawy w początkach października wraz z kolegami z 23 WDH rozpoczął działalność podziemną w Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej (PLAN), biorąc udział w jej akcjach małego sabotażu. W pierwszej połowie 1940 r. działał w zespole łączników komórki więziennej ZWZ. Brał również udział w kolportażu prasy podziemnej i zbieraniu broni. Od wiosny 1941 r. w Szarych Szeregach, pełnił funkcję drużynowego 1 i 4 drużyny „MG 100” i „MG 400” hufca „Mokotów Górny” (MG) w Okręgu Południe (Pd). Był jednym z najlepszych, wyróżniających się „wawerczyków” w akcjach Organizacji Małego Sabotażu „Wawer” prowadzonych w ramach Okręgu Południe. W lecie 1942 r. ukończył dwuletnią Państwową Szkołę Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Rozpoczął następnie studia na kursach Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej (tajna Politechnika). W tym samym roku, po ukończeniu „Szkoły za Lasem”, uzyskał stopień podharcmistrza. W wyniku wielkiej „wsypy” wawerskiej, obejmującej kilkadziesiąt osób, został aresztowany 3 listopada 1942 r. w mieszkaniu Urszuli Głowackiej („Urka”). Osadzony na Pawiaku, skąd 27 listopada tego roku został wywieziony do Oświęcimia, a następnie do Buchenwaldu. Po wyzwoleniu obozu przez wojska brytyjskie w 1945 r. w czasie powrotu do kraju wraz z innymi transportowanymi więźniami zginął w tajemniczych okolicznościach. W kwaterze cmentarnej „Zośki” został upamiętniony na Mogile Symbolicznej.
Źródło
15 Mirowski Stefan
ps. „Oracz” sierż. pchor. phm, odzn. KW
Urodzony 1 stycznia 1919 roku w Warszawie, syn Adama, inżyniera hutnika, i Heleny z domu Hertz, gimnazjalnej nauczycielki języka niemieckiego. Uczęszczał do Prywatnego Męskiego Gimnazjum i Liceum Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej, które ukończył w 1937 r., otrzymując świadectwo dojrzałości. Od 1932 r. związany z harcerstwem. Przed wybuchem wojny w 1939 r. pełnił funkcję wodza gromady zuchowej przy 21 Warszawskiej Drużynie Harcerzy im. gen. Ignacego Prądzyńskiego. W latach 1937–1939 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej. W czasie okupacji ukończył Technikum Budowlane i kontynuował studia na tajnej Politechnice Warszawskiej. Pracował zarobkowo w firmach prywatnych i Zarządzie Miejskim. W konspiracji w Szarych Szeregach, wykazywał dużą inicjatywę i aktywność. Uczestniczył w tajnym nauczaniu i samokształceniu organizowanym przez Akademicki Krąg Starszoharcerski „Kuźnica”. Był autorem i realizatorem programów wiedzy o Polsce w szkolnictwie zawodowym. Po ukończeniu w 1942 r. turnusu Zastępczego Kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ–AK prowadził wojskowe zajęcia teoretyczne i terenowe w plutonach Bojowych Szkół (BS) Chorągwi Warszawskiej („Ul Wisła”). Na polecenie tej Chorągwi zorganizował w 1942 r. powielarnię i punkt wydawniczy skryptów uniwersyteckich i wojskowych oraz literatury i prasy harcerskiej, m.in. „Bądź Gotów”. W marcu 1943 r., po akcji „Arsenał”, jako sanitariusz konwojował rannego w tej akcji Tadeusza Krzyżewicza („Buzdygana”) z domu swoich rodziców przy ul. Ursynowskiej 46 do szpitala Przemienienia Pańskiego na Pradze. Wiosną 1943 r. objął funkcję szefa motoryzacji w Grupach Szturmowych Chorągwi Warszawskiej Szarych Szeregów. Organizował garaże, zakup paliwa, podrabiane dokumenty i tablice rejestracyjne samochodów przygotowywanych do akcji. Został również mianowany kierownikiem komórki Grup Szturmowych do spraw pogrzebowych. Funkcji tej nie zdołał wypełnić. 2 czerwca 1943 r., przeprowadzając samochód z garażu przy ul. Barskiej na Ochocie do bazy samochodowej na Bielanach, w ramach przygotowań do akcji „Czarnocin”, zaatakowany na ul. Marymonckiej przez posterunek żandarmerii niemieckiej, tzw. streifę, zginął z bronią w ręku w nierównej walce, otoczony w domu przy ul. Zuga 12. Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Walecznych i mianowany podharcmistrzem.
Źródło
16 Pendelski Feliks
ps. „Felek” sierż. pchor. phm, odzn. KW
Urodzony 20 listopada 1921 roku w Warszawie. Jego ojciec był starszym woźnym w Bibliotece Publicznej przy ul. Koszykowej. Uczęszczał do Męskiego Gimnazjum i Liceum im. Hugona Kołłątaja, gdzie w 1940 r. na tajnych kompletach otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1933 r. członek 80 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego. W 1939 r. był jej drużynowym. We wrześniu 1939 r. wraz z drużyną opuścił Warszawę, udając się na wschód i doprowadzając drużynę do Chełma, gdzie chłopcy pracowali w szpitalu polowym. Po powrocie do stolicy rozpoczął pracę, najpierw jako robotnik na budowach, a następnie w latach 1941–1943 jako urzędnik w Zakładach Ostrowieckich. Prowadził tam jednocześnie kolportaż tajnej prasy i zorganizował naprawę broni. W czasie okupacji studiował na tajnych kursach byłej Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda i tajnej Politechnice Warszawskiej. Od 1941 r. w Szarych Szeregach. Od listopada 1942 r., po utworzeniu Grup Szturmowych, dowódca 2 drużyny „CR 200” i zastępca hufcowego w hufcu „Centrum” (CR). Następnie od marca 1943 r. hufcowy hufca „Centrum”. Uczęszczał na I turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”, którego nie zdążył ukończyć. Brał udział w akcjach: „Arsenał” (jako członek sekcji „ubezpieczenie Getto”), „Celestynów” (jako dowódca grupy „pociąg”) oraz „Czarnocin”. Poległ 6 czerwca 1943 r. w czasie odwrotu z tej akcji pod wsią Wola Pękoszewska. Jego bohaterska śmierć, poprzedzona walką z otaczającymi go Niemcami, przeszła do szaroszeregowej legendy. Na jego cześć 1 kompanię, w nowo utworzonym batalionie „Zośka” nazwano kompanią „Felek”. Po reorganizacji batalionu w czerwcu 1944 r., rozkazem L.19 z 6 czerwca 1944 r. zmieniono nazwę 1 kompanii „Felek” na „Maciek”. Nazwę „Felek” nadano III Plutonowi 1 kompanii, przenosząc go jednocześnie do 2 kompanii na miejsce rozwiązanego plutonu „Ryszard”. W III plutonie było wielu dawnych kolegów Feliksa Pendelskiego. Miejsce śmierci „Felka” i „Grubego” (Andrzej Zawadowski) upamiętnia głaz z napisem, odsłonięty w lipcu 1983 r. staraniem 80 WDH i środowiska byłych żołnierzy batalionu „Zośka”.
Źródło
17 Pietraszewicz Bronisław
ps. „Lot”, „Bronek” ppor., odzn. VM V kl. i KW
Urodzony 16 marca 1922 roku w Duniłowicach, syn Włodzimierza, inżyniera metalurga, i Wandy z domu Ratomskiej. Uczył się w Miejskim Gimnazjum i Liceum im. gen. Józefa Sowińskiego w Warszawie. We wrześniu 1939 r., jako członek kompanii Przysposobienia Wojskowego, wymaszerował z Warszawy do Brześcia nad Bugiem, by powrócić po miesiącu. Doznane w czasie tej wędrówki przeżycia z pierwszego okresu wojny były dla niego dramatyczną lekcją życiową. Stał się dojrzały, pomagał w utrzymaniu rodziny, kontynuował naukę. Po zdaniu matury na tajnych kompletach w 1940 r. studiował na Wydziale Mechanicznym Państwowej Szkoły Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Jednocześnie był jednym z pierwszych i najaktywniejszych członków kręgu żoliborskiego PET-u, organizacji młodzieżowej o charakterze samokształceniowo-wychowawczym. Choć przymioty będące celem wychowania harcerskiego miał w pełni rozwinięte, do harcerstwa przed wejściem PET-u do Szarych Szeregów nie należał. Spokojny, zrównoważony, nadzwyczaj prawy, wyrozumiały i życzliwy dla ludzi, był typem intelektualisty. Solidność w podejściu do wszystkiego co robił była powodem, dla którego cieszył się głębokim zaufaniem swoich przełożonych i kolegów. Przed włączeniem PET-u do Szarych Szeregów jesienią 1942 r. angażował się w akcjach Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”, której program bardzo go pociągał. Następnie uczestniczył w Wielkiej Dywersji. 3 maja 1943 r. brał udział w akcji megafonowej na pl. Wilsona. Był uczestnikiem akcji zbrojnych: „Bracka”, „Celestynów” i „Sól”. W ramach akcji „Główki” 7 września 1943 r. uczestniczył w wykonaniu wyroku na jednym z największych oprawców z Pawiaka – Franzu Bürklu, na rogu ul. Litewskiej i ul. Marszałkowskiej. Za tę akcję awansowany do stopnia kaprala. Jesienią tego roku pełnił funkcję instruktora strzelania w czasie szkolenia wojskowego III plutonu w rejonie Dębów Wielkich nad Mienią. Z chwilą utworzenia w sierpniu 1943 r. oddziału specjalnego Kedywu KG AK – kompanii „Agat” – zastępca dowódcy, a od listopada tego roku dowódca I plutonu liniowego kompanii „Agat”. Również w tym miesiącu przydzielony do kursu C na II turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”. Dwukrotnie w czasie kontroli ulicznych i legitymowania wyrwał się z rąk gestapo. Był dowódcą i pierwszym wykonawcą w jednej z najgłośniejszych akcji w okupowanej Warszawie, wykonania wyroku na dowódcy SS i Policji na dystrykt warszawski – generale Franzu Kutscherze, przeprowadzonej przez oddział specjalny noszący wówczas kryptonim „Pegaz”. Plan akcji opracował nader precyzyjnie, co w powiązaniu z momentem zaskoczenia stwarzało przesłanki do jej pomyślnej realizacji. Ciężko ranny w tej akcji, przeprowadzonej 1 lutego 1944 r. w Alejach Ujazdowskich, zmarł na skutek odniesionych ran postrzałowych w brzuch 4 lutego 1944 r. w Szpitalu Wolskim przy ul. Płockiej. Kierowcą zajeżdżającym drogę samochodowi Kutschery i trzecim wykonawcą w tej akcji był jego kuzyn, Michał Issajewicz („Miś”), jedyny żyjący dziś bezpośredni uczestnik akcji. Rozkazem dowódcy AK Nr 267 B.P. z 25 marca 1944 r. odznaczony pośmiertnie Orderem Krzyża Virtuti Militari V klasy oraz mianowany podporucznikiem czasu wojny. Starszy brat Heleny, łączniczki „Wrony”, z I plutonu 1 kompanii batalionu „Parasol”, uczestniczki Powstania Warszawskiego, po wojnie magistra sztuki.
Źródło
18 Pilch Adolf
19 Pleszczyński Józef
ps. „Ziutek” plut. pchor. phm, odzn. KW
Urodzony 3 marca 1921 roku w Warszawie, syn Jana i Marii z domu Zaleskiej. Był uczniem Prywatnego Męskiego Gimnazjum i Liceum im. Św. Stanisława Kostki, w którym w 1939 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. W gimnazjum należał do 6 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Henryka Dąbrowskiego.o W czasie okupacji rozpoczął działalność konspiracyjną w Szarych Szeregach, jako członek tzw. Młodszej „Pomarańczarni”. Uczestniczył w wielu akcjach Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Był instruktorem szkoleniowym w Grupach Szturmowych Szarych Szeregów. W lipcu 1943 r. wprowadził do Grup Szturmowych Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. 15 września 1943 r. ukończył z czwartą lokatą na czterdziestu czterech elewów I turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” i został awansowany do stopnia kaprala podchorążego. Od września tego roku, po utworzeniu batalionu „Zośka”, zastępca dowódcy II plutonu „Alek” 2 kompanii „Rudy”. Od września 1940 r. do wiosny 1942 r. uczył się w Państwowej Szkole Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Brał udział w akcji bojowej „Arsenał” (jako członek sekcji „ubezpieczenie Getto”). Poległ w pierwszej zbrojnej akcji przeprowadzonej przez batalion „Zośka” pod kryptonimem „Wilanów” 26 września 1943 r. Ciężko ranny w tej akcji, zmarł w drodze do punktu sanitarnego w Chylicach.
Źródło
20 Rodowicz Jan
Jan Rodowicz, absolwent Państwowej Szkoły Elektrycznej II stopnia w Warszawie. Pseudonim "Anoda". Od 1940r. pracował czynnie w konspiracji. Brał udział w akcji Arsenał, odbiciu więwniów w Celestynowie, w akcji "Chloran", akcji pod Jaktorowem, Sieczychy, 10.IX. 1943 w uwolnieniu więwniów pod Milanówkiem, 24.IX.1943 w wykolejeniu pociągu pod Pogorzelem, 26. IX. 1943 w zdobyciu posterunku żandarmerii pod Wilanowem, 5. IV. 1944 dowodził akcją wysadzenia przepustu kolejowego pod Rogownem.
Źródło: Wydanie specjalne Biuletynu Informacyjnego PW, wrzesień 1989 r.
Dodatkowe informacje
Dodatkowe informacje
21 Rowecki Stefan
22 Sikorski Wacław
23 Szeliński Wiktor Andrzej
24 Tabęcki Jacek
ps. „Czubek” phm
Urodzony w 1921 roku w Kownatach koło Białej Podlaskiej, syn Jacka, właściciela ziemskiego, i Haliny z domu Balińskiej, skrzypaczki. Po wczesnej stracie ojca, jako półsierota przybył do Warszawy, ucząc się w Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim im. Stefana Batorego. W czerwcu 1939 r. uzyskał tzw. „ małą maturę”. W szkole należał do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy („Pomarańczarnia”). We wrześniu 1939 r., na apel płk. Umiastowskiego, wymaszerował na wschód z młodzieżą harcerską, docierając do Włodawy. Po powrocie do Warszawy podejmował różne prace dorywcze, by pomóc matce. Zajmował się szkleniem okien, udzielał korepetycji, przywoził żywność ze wsi. W okresie listopad – grudzień 1939 r. wraz z grupą kolegów z 23 WDH włączył się do pracy konspiracyjnej w Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej (PLAN). Od stycznia do lipca 1940 r. działał w zespole łączników komórki więziennej ZWZ, a następnie uczestniczył w kolportażu prasy podziemnej. Od wiosny 1941 r. w Szarych Szeregach. Pełnił funkcję drużynowego 4 drużyny „MG 400” w hufcu „Mokotów Górny” (MG), dowodzonym przez Tadeusza Zawadzkiego („Zośka”). Ze swoją drużyną brał udział w akcjach prowadzonych w ramach Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. We wrześniu 1940 r. rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Aresztowany na ulicy przez „granatowego” policjanta 29 listopada 1941 r. podczas zrywania afisza niemieckiego i osadzony w areszcie policyjnym. Mimo usilnych starań przyjaciół, został przewieziony na Pawiak. Stąd wysłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie 23 lutego 1942 r. zmarł na tyfus. Upamiętniony w kwaterze cmentarnej batalionu „Zośka” na Mogile Symbolicznej.
Źródło
25 Tyszkiewicz Aleksander
Biogram
Od początku okupacji kontynuował studia w Państwowej Szkole Budowy Maszyn i Elektroniki im H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie, uzyskując w 1942 r. stopień inżyniera mechanika w zakresie technologii warsztatowej. Później studiował w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej tzw. Staatliche Hoehere Technische Fachschule, gdzie wykładała kadra dydaktyczna Politechniki Warszawskiej.
Źródło
26 Wasiłowski Kazimierz
ps. „Korwin” sierż. pchor., odzn. dwukrotnie KW
Urodzony 14 października 1921 roku w Warszawie, syn Stanisława, ekonomisty, i Joanny z domu Szaniawskiej. Po ukończeniu Prywatnej Szkoły Powszechnej Towarzystwa Ziemi Mazowieckiej w 1934 r. rozpoczął naukę w Prywatnym Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Do wybuchu wojny w 1939 r. ukończył I klasę licealną. W marcu tego roku skończył teoretyczny kurs szybowcowy w Aeroklubie Warszawskim i uzyskał skierowanie na kurs szybowcowy w Ustianowej. W początkach września 1939 r. opuścił Warszawę wraz ze swoim kuzynem Witoldem Morawskim, w składzie kilkusetosobowej grupy młodzieży. Po przebyciu marszruty: Łuków – Brześć – Kowel – Sarny i wkroczeniu Armii Radzieckiej do Polski powrócił w październiku do stolicy. W 1940 r. uzyskał maturę na tajnych kompletach i rozpoczął pracę w zakładach mechanicznych M.A. Szyllera przy ul. Chłodnej 29 jako uczeń warsztatowy. Równocześnie kontynuował naukę w Państwowej Szkole Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki H. Wawelberga i S. Rotwanda). W 1942 r., przez swego kuzyna Morawskiego („Witold Czarny”), został wciągnięty do Szarych Szeregów. W następnym roku. ukończył Zastępczy Kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ-AK. Przeszedł również przeszkolenie na kursie motorowym w Szkole Samochodowej „Auto-Moto” inż. Z. Sroczyńskiego, uzyskując prawo jazdy. Aby pomóc rodzinie, podjął ciężką i niebezpieczną pracę nocną w Instytucie Higieny w Wydziale Tyfusu Plamistego, przy doświadczeniach z wszami. Uzyskał dzięki temu doskonałe „papiery”. Od września 1943 r. żołnierz batalionu „Zośka”. W Powstaniu Warszawskim uczestnik walk na Woli i Starym Mieście w szeregach I plutonu „Sad” 2 kompanii „Rudy”. 31 sierpnia 1944 r. przed uderzeniem oddziałów ze Starówki na ul. Bielańską w celu przebicia się do Śródmieścia, jakby przeczuwając swą śmierć, oddał swój portfel kuzynowi Witoldowi z prośbą o przekazanie rodzicom. W ataku tym zginął po otrzymaniu śmiertelnej rany, mimo pomocy sanitariuszki „Zosi” (Zofia Stefanowska). Witold, przepływając później Wisłę z Przyczółka Czerniakowskiego z przywiązanym koszulą do głowy portfelem, w dość dobrym stanie doręczył dokumenty przyjaciela.
Źródło
27 Wroński Stanisław
28 Wuttke Jan
ps. „Czarny Jaś” ppor. hm
Urodzony 11 września 1921 roku w Warszawie, syn Gustawa, nauczyciela, i Janiny z domu Cukerwar. Uczył się w Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim im. Stefana Batorego, otrzymując w czerwcu 1939 r. maturę. Od 1933 r. należał do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego, w której od 1937 r. pełnił funkcję przybocznego. Aktywnie uczestniczył również w życiu społeczno-kulturalnym szkoły, wykazując zdolności humanistyczne i intelektualne. We wrześniu 1939 r. pełnił pomocniczą służbę harcerską. W konspiracji w Szarych Szeregach. Uczestnik akcji Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”, członek Grup Szturmowych Chorągwi Warszawskiej. W 1943 r. kierownik Sekcji Bezpośredniego Dotarcia do Terenu w akcji „M” – oddziaływania na młodzież niezorganizowaną, prowadzonej przez Szare Szeregi (ratowanie młodzieży przed wywiezieniem do Rzeszy). Jako członek Chorągwi Warszawskiej („Ul Wisła”) Szarych Szeregów, jeden ze współautorów pism instruktorskich „Wigry” i „Brzask” (naczelnym redaktorem tego ostatniego był Jan Rossman „Wacek” – ówczesny komendant Chorągwi Warszawskiej). Student Państwowej Szkoły Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Ukończył „Szkołę za Lasem”, a następnie jesienią 1943 r. I turnus Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”. Od wiosny 1944 r. komendant nowych Warszawskich Grup Szturmowych, z których miała powstać 3 kompania batalionu „Zośka” pod jego dowództwem. W Powstaniu Warszawskim w sierpniu 1944 r. przy Głównej Kwaterze („Pasieka”) w Śródmieściu. Do batalionu „Zośka” dołączył we wrześniu na Czerniakowie. Poległ 19 września 1944 r. przy ul. Wilanowskiej 18. Wcześniej, 5 września tego roku, wziął ślub z Ireną Kowalską, łączniczką w batalionie „Zośka”, prawdopodobnie rozstrzelaną 24 września 1944 r. na Woli. Brat Tadeusza („Mały Tadzio”), żołnierza II plutonu „Alek” 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”, poległego również w Powstaniu Warszawskim 8 sierpnia 1944 r. na Woli.
Źródło
29 Zajdler Zdzisław
Zdzisław Zajdler, absolwent szkoły Wawelberga, podporucznik, pseudonim "Żbik*. Od 1940r. członek organizacji TO W (Tajna Organizacja Wojskowa) w Częstochowie. W 1943r. TOW wcielono do Kedywu Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej. Dowodził szeregiem akcji m in. odbijaniem policji niemieckiej ludzi wziętych w łapankach ulicznych. Poległ w akcji na ul. Olszewskiej, róg Puławskiej 17.V.1944r.
Źródło: Wydanie specjalne Biuletynu Informacyjnego PW, wrzesień 1989 r.
Dodatkowe informacje
Dodatkowe informacje
30 Zawadowski Andrzej
ps. „Gruby”, „Andrzej Gruby” sierż. pchor. phm, odzn. KW

 

Urodzony 8 kwietnia 1922 roku w Warszawie, syn Witolda, profesora medycyny i wybitnego specjalisty w zakresie radiologii, i Marii Antoniny z domu Popławskiej. W 1939 r. ukończył Państwowe Gimnazjum i Liceum Męskie im. Stefana Batorego. Był członkiem 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego („Pomarańczarnia”). Od października 1939 r. w działalności konspiracyjnej, początkowo w Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej (PLAN) brał udział w organizowanych przez tę organizację akcjach sabotażowych. Od wiosny 1941 r. wraz grupą kolegów z 23 WDH w Szarych Szeregach. W początkach 1942 r. pełnił funkcję drużynowego 1 drużyny „OC 100” hufca Ochota (OC), kierowanego przez Jana Bytnara („Rudy”) w Okręgu Południe (PD). Wyróżnił się w akcjach Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Od listopada 1942 r., po utworzeniu Grup Szturmowych Szarych Szeregów, w hufcu GS „Centrum” (CR), dowodzonym przez Tadeusza Zawadzkiego („Zośka”). W 1942 r. ukończył Państwową Szkołę Budowy Maszyn (dawna Państwowa Wyższa Szkoła Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda). Od stycznia 1943 r. uczestnik kursu I turnusu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola” (nie zdołał go ukończyć). W tym roku uczestniczył także w kursie podharcmistrzowskim („Szkoła za Lasem”). Na krótko przed śmiercią pełnił funkcję komendanta hufca „Sad”. Zginął 6 czerwca 1943 r. pod wsią Wola Pękoszewska w czasie odwrotu z akcji „Czarnocin”. Miejsce jego śmierci oraz poległego z nim Feliksa Pendelskiego („Felek”) upamiętnia krzyż i kamienny głaz z napisem, odsłonięty w lipcu 1983 r. dzięki staraniom 80 WDH i środowiska byłych żołnierzy batalionu „Zośka”. Mianowany po śmierci podharcmistrzem.
Źródło

31 Zawadzki Tadeusz